Ważna pozycja leszczyny

Liczne znaleziska z plejstocenu wskazują na to, że po ostatnim zlodowaceniu leszczyna miewała w Środkowej Europie ważną pozycję. Uprawa leszczynowych krzewów jest prastara; prawie wszystkie ludy starych kultur Zachodu wspominają o tym krzewie. Również podczas wykopalisk w Pompei znaleziono orzechy leszczyny, co dowodzi, że już w tamtych czasach cieszyły się wielką popularnością. Gałązki leszczyny odgrywały też poważną rolę w zabobonach jako gałąź płodności, różdżka czarodziejska albo jako ochrona przed uderzeniem pioruna. Gałązki powiązane w snopki wykorzystywano na pokrycia dachów. Większe uprawy spotyka się dziś jeszcze w Anatolii, południowych Włoszech i Hiszpanii. Olej pozyskiwany z orzechów jest używany jako olej jadalny albo stosowany do produkcji farb. Mielone orzechy dodaje się do ciast, a także do przyprawiania potraw mięsnych. Ponieważ krzew ten kwitnie już bardzo wcześnie na wiosnę, jest on ważną rośliną dla pszczół. Leszczyna jest w znacznym stopniu odporna na spaliny samochodowe i dlatego częstokroć jest sadzona jako zakrzewienia wzdłuż szos i ulic. Z leszczyną pospolitą blisko spokrewniona jest leszczyna długookrywowa, „Lambertówka\" (Corylus maxima Mili.). Ten gatunek różni się od leśnej leszczyny dłuższą, rurkowatą okrywą kwiatową, całkowicie zakrywającą orzech, oraz większymi orzechami 2-2,5 cm długości. Z powodu bardzo smacznych owoców jest on często hodowany w południowej Europie, natomiast jego mała odporność na mróz uniemożliwia uprawę w Europie Północnej. W Polsce w sprzyjających warunkach uprawiany w ogrodach i parkach.