Wierzba wykrojona

drewniane domy Gałęzie zwykle przytulone do skat, nadziemne; gałązki ciemno- do czerwonawobrunatnych, węźlaste, młode pędy żółtozielonkawe, nagie. Liście gęsto stojące, podługowato odwrotnie jajowate, do 25 mm długości, w nasadzie klinowato zbiegające w ogonek, na szczycie szeroko zaokrąglone, albo na wierzchołku wycięte. Liść catobrzegi, rzadziej drobnogruczołowato piłkowany; nerwy liściowe przebiegają łukowato od nasady aż do wierzchołka. Obie strony liścia zielone, mało błyszczące do matowych, nagie, spodnia strona nieco jaśniejsza. Brak przylistków. Kotki stojące prosto, na krótkich szypułach, szczytowe, z 12-20 kwiatami. Męskie kwiaty z długimi nitkami pręcikowymi, odstającymi na wszystkie strony; żeńskie kwiaty luźniej rozmieszczone wokół osi kotki, dł. na 2 cm. Zalążnia na krótkim trzoneczku, jajowato-stożkowata, szyjka krótka, odgałęzienia znamienia wygięte bocznie. Przysadki jednobarwne, jasne, na przednim brzegu ze skąpymi włoskami, poza tym nagie. Gruczoły miodnikowe 2: tylny maczugowaty, przedni bardzo mały, ukryty za przysadką. Siedlisko: Kamieniste murawy, piargi, przytulona do skał. Rozmieszczenie: Alpy, Pireneje, Apeniny; od 1200 do 1700 m n.p.m. W Tatrach, przeważnie na wapieniu, maksymalnie do 2290 m n.p.m. Okazy tatrzańskie nieco różnią się od alpejskich. Kredyty konsolidacyjne